Czas biegnie szybko i tak oto skonczyl sie czas powtorki jezyka malgaskiego i nasz pobyt we Fianarantsoa. Mialem nadzieje napisac cos przed wyjazdem, ale tak to wyszlo, ze braklo czasu coby zagladnac na internet. Po przyjezdzie do Mananjary stracilem nadzieje, ze w ogole bede mial okazje do Was napisac choc pare slow przed swietami. Pare slow … no choc zyczenia. Okazalo sie, ze siadl komputer, a ja na drugi dzien jechalem do Mahavok. Totalna klapa … pomyslalem.

W tym samym dniu zmarl tu jeden z wieloletnich misjonarzy. O. Antoni Bucolli pracowal na Madagaskarze prawie 50 lat. Powracalem do Mahavok motorem i nie moglem zabrac za wiele bagazu. Pytalem jak tam droga, bo ostatnio sporo padalo. Do niedawna byla kiepska, ale jak sie okazalo, przez pare dni slonce osuszylo i najgorsze miejsca, tak wiec dojechalem bez problemow. Reszta mojego bagazu miala przyjechac z innym wspolbratem, ale ten ostatecznie pozostal, by uczestniczyc w pogrzebie, ktory odbywal sie w Niedziele Palmowa.

Powracalem szybko do Mahavok, bo juz trwalo tam spotkanie mlodziezy z calego naszego dystryktu. Ostatecznie, po uroczystosciach niedzielnych, wsiedlismy w auto, by rowniez byc obecnym na pogrzebie. W trzy godziny, troche forsujac samochod, dojechalismy do Mananjary i dolaczylismy do trwajacej juz Mszy pogrzebowej. Bylo sporo ludzi, kaplanow, braci i siostr. O. Bucolii byl wazna postacia w naszej diecezji i miescie Mananjary. Mimo swojej choroby, do konca staral sie poslugiwac przy jego dawnej parafii i jako wikary generalny diecezji przy biskupie.Niech odpoczywa w pokoju wiecznym !

Wczoraj zadzwonila do mnie Mama. Z nie najlepsza wiadomoscia o tragicznym wypadku jednej dziewczyny z naszej wioski. Z poczatku nie moglem skojarzyc o kogo chodzi, ale jak przeczytalem maila od mojej siostry Pauliny, to przed oczyma stanela mi Gosia – z jej pelnym zycia usmiechem. Teraz walczy o zycie. Stan jest ciezki i wszyscy czekaja na cud. Straszne sa takie chwile. Prosze o modlitwe w intencji Gosi i jej rodziny. Modle sie juz i jutro ofiaruje Msze Sw. w tej intencji.

Za trzy godziny wyjezdzam do Mahavok. Pospiesznie wiec pisze jeszcze te pare slow. Mam nadzieje, ze uda sie wyslac te wiadomosc, bo cos tu internet szwankuje I sie rozlacza. W Wielki Czartek – na piechote lub motorem – udaje sie do Marofototra (gdzie spedzalem Boze Narodzenie). Tam bede przezywal me pierwsze Triduum jako kaplan. Po malgasku te wszystkie dni misterium paschalego to nie takie proste. Prosze wiec o wsparcie, bysmy tu ten czas mogli owocnie przezyc.

Wszystkim Wam zycze, by te przezywane tajemnice wiary poruszyly nas do kolejnej przemiany, bysmy jak obumierajace ziarnko, mogli oddalic to wszystko, co przeszkadza nam w dzialaniu wedlug milosci, ktorej uczymy sie od Tego, ktory za nas oddal zycie, bysmy zmartwychstali do nowego zycia, do ktorego zaprasza nas Bog! Niech promien wychodzacy z grobu Panskiego bedzie dla nas nadzieja, ze z Nim mozemy wiele, ze mozemy wiele jesli jest w nas prawdziwa milosc!

Kochani! To tak pare slow tymczasem! Po swietach mam nadzieje, ze zdolam napisac cos wiecej, tym bardziej, ze ida dla mnie nowe dni, zwiazane z nowa misja. Pozdrawiam Was serdecznie! Z Bogiem!