W dniu 3 stycznia 2009 w Mananjary mialem szczegolna okazje do radosci bowiem uczestniczylem w poswieceniu i otwarciu Domu Dobrego Dziecka o nazwie “Tsarazaza” (doslownie po malgasku dobre dziecko). Bylo to po czesci moje osobiste swieto bowiem poczatki tego Domu sa ze mna bardzo zwiazane.

Cztery lata temu nasza dobrodziejka i wspolpracowniczka w dziele misyjnym, wloszka, Pani doktor Laura Galareto, ktora jest przewodniczaca Stowarzyszenia “Costruire Insieme” poprosila mnie o znalezienie terenu i wykonanie projektu nowego domu dla dzieci niedozywionych i opuszczonych. Wowczas to mieszkalem jeszcze w Mananjary stad moglem to przejac.

Stowarzyszenie “Costruire Insieme” wspolpracuje z nami Misjonarzami Werbistami tu na Madagaskarze od wielu juz lat i wspomaga nas w wielu projektach i dzielach misyjnych. Poprzednie ich akcje misyjne to na przyklad budowa studni w wielu wioskach w buszu dla zapewnienia zdrowej pitnej wody, co jest podstawa zdrowia osoby. Inne dziela to budowa przychodni lekarskich i zapewnienie stalego ich funkcjonowania na miejscu. Dalej wspomagania szkol oraz pomoc wielu biednym dzieciom i chorym na Madagaskarze.

Idea “pomocy niedozywionym dzieciom” zrodzila sie w dystrykcie Pangalana, kiedy to nasz wspolbrat O. Bebjak przygarnal kilkoro dzieci opuszczonych, zbudowal domek malgaski i zatrudnil przybrana mame dla dzieci. Tak sie zaczelo. Liczba dzieci z czasem wzrastala i potrzeba pomocy tez. Po O. Bebjaku kolejny wspolbrat O. Galla, przejal to dzielo i kontynuowal przy wydatnej dorywczej pomocy Stowarzyszenia z Wloch. Wowczas to zrodzila sie idea, aby stworzyc cos bardziej powaznego i solidnego. Tak zrodzila sie idea i projekt budowy Domu Dobrego Dziecka w Mananjary.

Budowa trwala dosyc dlugo bowiem wsparcie finansowe dochodzilo stopniowo. Jednak glownym problemem byl fakt solidnosci wykonawcy projektu. Czasem chce sie powiedziec ze niestety jestesmy na Madagaskarze i trafic na zaufanego i solidnego przedsiebiorce to trzeba miec szczescie. Jesli nie jestes przy budowie 24 na 24 to mozesz czesto pomarzyc sobie o solidnym wykonaniu robot. Tym razem zawiodlem sie i to powaznie, tak na  glownym  wykonawcy robot murarskich jak i na tym od robot w drewnie, w stolarce. Okazuje sie raz jeszcze, ze w przedsiewzieciach finansowych nie mozna poblazac. Stracilismy sporo pieniedzy, aby w koncu doczekac sie sfinalizowania prac juz z innym, nowym odpowiedzialnym za prace. Wydaje sie, ze wychowywanie tego spoleczenstwa do solidnosci pracy jest tez czescia naszej poslugi misyjnej…

Dzieki Bogu doczekalismy sie poswiecenia Domu. Wybralem imie Tsarazaza-Dobre Dziecko. Juz kilka miesiecy przed oficjalnym otwarciem 12 dzieci z Ambohitsara, dystrykt Pangalana przenioslo sie do miasta Mananjary, do swojego nowego Domu. Przewidujac potrzeby Domu 3 lata wczesniej obsadzilem teren drzewami owocowymi tj. palmami kokosowymi, papayami, bananami, ananasami, manga i innymi. Oczywiscie dla mojej osobistej pasji ogrodnika nie zabraklo vanilli. Przed centralna strona Domu posadzilem wczesniej palmy ravinala i sosny rokarii. Tak wiec na swieto otwarcia teren otaczajacy Dom wygladal zagospodarowany a ja osobiscie juz moglem jesc posadzone osobiscie owoce drzew. Teraz sluzy to dzieciom.

Na swieto otwarcia przybyl Ks. Biskup Mananjary Jose Alfredo wraz z liczna grupa ( prawie wszyscy werbisci z poludniowej czesci Regionu SVD) ksiezy misjonarzy. Nie zabraklo przedstawicieli zarzadu miasta, sporo Siostr zakonnych i oczywiscie przyjaciol i znajomych z Mananjary. W sumie kilkaset osob. Bohaterami wykonania liturgii z tancami i spiewami byly oczywiscie dzieci. Od najmlodszych po najstarszych, wszystkie braly udzial w liturgii, zaagazowane calym sercem. Najmlodsze dziecko to 3-miesieczny Augustyn, spal spokojnie obok w lozeczku..Obok przemowien i wzajemnych podziekowan podkreslono raz jeszcze character tego Domu. Dom przyjmuje na czas nieokreslony dzieci niedozywione, ktore po jakims czasie powroca do swoich rodzin. Jak zdazylem zauwazyc wiekszosc nie ma dokad powrocic, albo nie kwapi sie, bo dobrze im jest. Ich wieloletnia Opiekunka Flawie stala sie ich mama i innej nie znaja…

Dom Tsarazaza to kolejny przyklad jak malym gestem wielu  ludzi dobrej woli mozna zdzialac wiele dobra na misji. Nie jest tak, ze potrzeba milionow aby cos dobrego zdzialac. Stowarzyszenie Costruire Insieme liczy ponad 100 osob tylko, a maja juz za soba wiele dziel misyjnych i charytatywnych. To przyklad dla nas w Polsce, abysmy sie ozywili i bardziej zaangazowali w dziela misyjne, ktore sa wpisane w nasza chrzescijanska powinnosc. 

Po oficjalnym otwarciu nie zabraklo czasu na glownie chlodny napoj. W tych dniach upal w Mananjary nie do wytrzymania, nie bylo deszczu od blisko miesiaca a to tragedia dla regionu. Dodajmy do tego wilgotnosc tropikalna i jestes upieczony..W czasie poczestunku grupka dzieci Tsarazaza umilala nam czas kolejnymi piosenkami i tancami wyrazajac wdziecznosc za dar serca w postaci Domu. Jak widzicie na zdjeciach wygladaja uroczo i slonecznie. Ciesze sie, ze kolejne dzielo misyjne swiadczace o milosci Boga i blizniego ujrzalo swiatlo dzienne mimo kolosalnych trudnosci i przeszkod. Jak mawial nasz Zalozyciel, sw. Arnold Janssen, ze “dobre dziela, ktore pochodza od Boga czesto poznaje sie po trudzie z jakim przychodzi je wykonac..”.

O. Zdzislaw Grad,SVD-Misjonarz z Madagaskaru